Over de Schrijver
Mijn naam is Rutger van Goor den Oosterlingh en ik ben het oudste kleinkind van Jaap en Kay Beekman. Mijn opa was altijd een indrukwekkend figuur. Met een imposant postuur en een harde luide stem. Met een vorm van overarticulatie, gelijk een sergeant-majoor, onderdrukte hij zijn Zwolse accent en domineerde hij elke ruimte waar hij binnen kwam. Opa had een aanstekelijk gevoel voor humor en vertelde geregeld zeer ongepaste moppen, waarom hij steevast zelf het hardst moest lachen. Zo nu en dan liet hij een glimp zien van zijn verleden door korte anekdotes te delen over zijn ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Korea oorlog. Opvallend is dat hij zelden sprak over de heldendaden waarvoor hij diverse dapperheidsmedailles heeft ontvangen; veel liever vertelde hij luchtige verhalen en grappen over het kattenkwaad dat hij vroeger heeft uitgehaald.
Samen met Kay woonden ze in Kloosterhaar in een prachtig gelegen huis met, in mijn kinderogen, een enorme tuin er omheen. Als we bij opa en oma gingen logeren was dat altijd een avontuur. Niet alleen de grote tuin en de vele kippen, maar ook de bijzondere objecten die in het huis stonden. Opa had een echt zwaard en er stonden foto’s van opa en oma in uniform toen ze nog heel jong waren.
Na Kay’s overlijden in 2000 woonde opa in Zwolle in een serviceflat. Met het verstrijken van de jaren vertoonde zelfs het machtige lichaam van opa zijn gebreken. Hij werd slecht ter been en zijn geheugen begon hem in de steek te laten. Geregeld nam ik hem in de rolstoel mee naar het centrum van Zwolle om daar wat te eten. Hij vertelde honderduit over de avonturen en streken die hij hier als klein mannetje had uitgehaald in de jaren ’20 en ’30. Fysiek en mentaal verslechterde hij nog meer en in 2010 overleed hij op negentigjarige leeftijd: ik was toen net op mijn 34e zelf vader geworden.
In 2019 vertelde mijn moeder dat ze het 'koffertje van opa' van haar zus te leen had, een koffer met geheime bodem waarmee hij in 1944 per parachute in Nederland landde. In die koffer bewaarde hij souvenirs uit de oorlog, krantenartikelen, officiële documenten en foto's. Ik kende het koffertje niet en had geen idee wat er in zat. Het koffertje zelf was uitgeleend aan het verzetsmuseum; de inhoud zat in twee andere koffers waar ik met veel interesse in ben gaan spitten.
Al van jongs af aan was ik geïnteresseerd in de verhalen van mijn opa. Mijn opa was een held. Dat wisten we allemaal wel. Maar hij was ook een moeilijke, dominante man. Hij ging vaak naar herdenkingen en reünies. Ik mocht zelfs een keer mee toen hij al heel slecht ter been was om hem te helpen om een krans te leggen tijdens een herdenking bij het Engelandspiel monument. Hij werd in een aantal boeken genoemd en er stonden foto’s van hem bij. Het waren allemaal fragmenten van een groter verhaal en eigenlijk wist niemand precies wat hij nu allemaal heeft gedaan.
Met het ‘koffertje’ had ik een schat aan informatie in handen gekregen en dat was het startschot voor mij om eens en voor altijd het hele verhaal van Jaap Beekman op papier te zetten. Tot mijn grote verrassing bleek het ‘koffertje’ het topje van de ijsberg te zijn. Na het lezen van honderden boeken en artikelen, uitspitten van archieven, vele reizen en interviews blijkt het verhaal nog veel spannender te zijn dan ik ooit had gedacht.
Hoe raar het ook klinkt; ik heb mijn opa beter leren kennen na zijn dood dan ervoor. Niet alleen als opa, maar ook als kleine jongen, als jongvolwassene in een oorlog en als ouder.
Met een jong gezin en een drukke baan in de financiële dienstverlening heb ik dit boek in de avonduren en in het weekend moeten schrijven. Soms tot frustratie van mijn gezin.
Het boek heb ik zodanig geschreven dat het historische correct is. Het is echter geen saaie chronologische opsomming van gebeurtenissen, maar een spannend verhaal vanuit het perspectief van een jonge jongen die betrokken raakt in een wereld in oorlog en tussen goed en kwaad.
