Feitelijk bekleden Giskes en Schreierder dezelfde functie: beiden zijn verantwoordelijk voor contraspionage in Nederland, de één vanuit het reguliere Duitse leger (Abwehr), de ander vanuit de SS (Sicherheitsdienst). In nazi-Duitsland is het niet ongebruikelijk dat concurrerende diensten naast elkaar opereren. Helaas werken deze twee in dit geval opvallend goed samen. Aanvankelijk kijkt de militair Giskes neer op SS’er Schreierder, maar in de praktijk blijken ze uitstekend te kunnen samenwerken. Giskes richt zich vooral op het ontcijferen van codeberichten en het ondervragen van gevangen agenten; Schreierder levert de mankracht voor de arrestaties.

Begin 1942 gaat het mis voor de geallieerden. Van de agenten die in de eerste twee oorlogsjaren naar Nederland zijn gestuurd, is nog maar een enkeling actief. Velen zijn gearresteerd, gemarteld en vermoord; enkelen zijn teruggekeerd naar Engeland. Door het uitpeilen van een zendsignaal ontdekt Giskes de locatie van Huub Lauwers, een van de laatste nog actieve agenten. Tegelijkertijd krijgt hij bericht van een van zijn top-V-mannen — De Nederlandse verrader Matthijs Ridderhof die voor de Duitsers infiltreerde bij het verzet — dat verzetsgroepen hem hebben gevraagd een vrachtwagen te regelen voor een geplande wapendropping. Ridderhof is een zwarthandelaar en smokkelaar van onder meer diamanten en opium en heeft ontdekt dat samenwerking met de Duitsers hem flink wat guldens kan opleveren.

Wanneer Giskes het rapport leest waarin Ridderhof beweert betrokken te zijn bij een wapendropping, noteert hij in de kantlijn: “Gehen Sie zum Nordpol mit dieser Geschichten!” — vrij vertaald: “Loop naar de maan met je verhaaltjes.” Hij vertrouwt Ridderhof niet en vermoedt dat hij fantasieverhalen verkoopt om geld los te krijgen. Maar warempel: er blijkt daadwerkelijk een wapendropping te zijn. Giskes ziet nu de mogelijkheid om een “spel” met de Engelsen te beginnen. Binnen de Abwehr krijgt de operatie de naam Fall Nordpol; binnen de SS wordt het Englandspiel genoemd.

Op 6 maart 1942 wordt Huub Lauwers door de SD van Schreierder gearresteerd, samen met zijn zender en een archief vol gecodeerde berichten. De Duitsers bluffen dat ze zijn code hebben gekraakt. Lauwers trapt erin en geeft vrijwillig zijn, op een gedicht gebaseerde, code. Giskes vraagt hem de drie berichten die hij op het punt stond te verzenden alsnog te versturen. Lauwers stemt op 12 maart toe, met de bedoeling zijn security check achterwege te laten — een afgesproken fout bij elke 16e letter — zodat de Engelsen kunnen zien dat hij is gepakt.

Ondertussen is ook geheimagent Thijs Taconis gearresteerd, dankzij verraders in dienst van Schreierder. Taconis was de partneragent van Lauwers, die als marconist fungeerde. Beiden zijn begin november 1941 gedropt op het Stegerveld nabij Ommen — een locatie die later ook voor Jaap Beekmans operaties van groot belang zal zijn.

Giskes zet Lauwers onder druk om nieuwe berichten naar Engeland te sturen. Aanvankelijk weigert hij, maar wanneer gedreigd wordt met de executie van Taconis, zwicht hij. Lauwers beroept zich op de instructies die hij in Engeland heeft gekregen: hij mag voor de Duitsers werken als dat zijn leven redt, mits hij zijn security check achterwege laat. Onderdeel van de deal met Giskes is dat de verzetsmensen die samen met hem en Taconis zijn gearresteerd, worden vrijgelaten of als krijgsgevangenen behandeld conform de Geneefse Conventie. Mocht zijn hulp leiden tot nieuwe gedropte agenten, dan geldt deze afspraak ook voor hen. Ze zullen niet voor het Kriegsgericht worden gebracht,  wat vrijwel zeker de doodstraf zou betekenen.

Giskes krijgt van Rauter, de hoogste SS’er in Nederland, de bevestiging dat agenten die via het Englandspiel worden gepakt, niet ter dood veroordeeld zullen worden. Aanvankelijk houdt Giskes zich aan deze afspraak. Lauwers begint berichten te coderen en te verzenden voor de Duitsers. Tijdens het zenden luisteren meerdere Duitsers mee om te controleren dat hij geen signalen geeft aan Engeland. Lauwers gaat ervan uit dat de Engelsen niet zullen reageren, omdat zijn security check ontbreekt.

Tot zijn verbazing komt er toch een reactie uit Engeland. Sterker nog: de dropping van een nieuwe agent wordt aangekondigd. Gelukkig meldt Engeland in een volgend bericht dat de agent ziek is en dat er alleen wapens worden gedropt. Lauwers is opgelucht: Engeland lijkt het spel door te hebben. Er lijkt sprake van een triple cross — de Duitsers denken dat ze de Engelsen misleiden, maar de Engelsen weten dit en spelen terug.

Helaas krijgt Lauwers vanaf dat moment geen toegang meer tot de inkomende berichten. Hij mag alleen nog uitgaande berichten coderen en verzenden.

In de nacht van 27 op 28 maart wordt toch een nieuwe agent gedropt. Drie V-mannen, onder wie de dronken Ridderhof, staan hem op het landingsterrein op te wachten. Ze doen zich voor als verzetsmensen en ondervragen hem kort. Daarna wordt hij gearresteerd door verborgen Wehrmacht-soldaten en SS’ers. De agent is zo overrompeld dat hij denkt bewust in handen van de Duitsers te zijn gedropt. Hij vertelt direct alles: zijn missie, opleiding in Engeland, radio-code en security check.

De Engelsen lijken het ontbreken van de securitychecks structureel te negeren. Of deze controles wel of niet aanwezig zijn, kunnen de Nederlanders in Londen niet verifiëren. Zij krijgen slechts af en toe de gedecodeerde, opgeschoonde berichten te zien. De onbekendheid van kolonel De Bruyne met dit soort operaties maakt dat hij niet doorheeft dat de SOE fout op fout stapelt. Bovendien ontbreekt het hem aan een stevige samenwerkingsrelatie met de Engelsen om hierop in te grijpen.

Het negeren van de securitychecks is overigens niet uniek voor de N-section. Ook binnen het grotere F-section (Frankrijk) wordt hier in de eerste oorlogsjaren onvoldoende aandacht aan besteed. Door atmosferische storingen en de gebrekkige apparatuur zijn berichten vaak al moeilijk leesbaar. Structurele fouten door slechte ontvangst maskeren de afwezigheid van de opzettelijke fouten die als securitycheck moeten dienen. Bovendien is deze manier van werken nieuw. Niemand heeft ervaring met hoe agenten zich in het veld gedragen. Het zijn vaak burgers die, na slechts enkele maanden opleiding, op levensgevaarlijke missies worden gestuurd. De opleiding die Jaap Beekman krijgt is bijvoorbeeld veel langer en intensiever dan die van deze eerste agenten.

Coderen en decoderen is een tijdrovende en risicovolle bezigheid. Ontdekking ligt voortdurend op de loer. Het is dan ook begrijpelijk dat securitychecks soms worden vergeten of overgeslagen. Een andere reden waarom het ontbreken van deze checks niet wordt opgemerkt, is de lange keten waarlangs berichten uiteindelijk bij de opdrachtgevers terechtkomen. Eerst wordt een bericht ontvangen op een ontvangststation en met de hand genoteerd. Vervolgens gaat het naar MI6, waar het wordt gedecodeerd — een proces dat door de storingen veel creativiteit vergt. Daarna belandt het bij de SOE. De controle op de securitychecks zou tussen deze twee organisaties moeten plaatsvinden, maar gebeurt niet of wordt bewust genegeerd. Tegen de tijd dat het bericht de N-section bereikt, zijn de checks al uitgevoerd — of overgeslagen. De Nederlanders van het MVT krijgen aanvankelijk deze berichten helemaal niet te zien. Later, als ze wel toegang krijgen, ontvangen ze slechts de uitgeschreven Engelse of Nederlandse tekst, zonder de onderliggende code.

Een bijkomende factor is de rivaliteit tussen SOE en MI6. SOE is het kleine zusje, maar groeit snel en vormt een potentiële concurrent. Waar MI6 in stilte informatie wil verzamelen, brengt SOE juist onrust in bezet gebied met sabotageacties. Daarbij komt een interne afspraak: als een SOE-verbinding in Duitse handen blijkt te zijn, moet het beheer overgaan naar MI6. Iets wat SOE koste wat kost wil voorkomen. Deze dynamiek draagt bij aan het ontstaan en voortduren van het Englandspiel.

Ondertussen wordt Huub Lauwers steeds onrustiger. Hij merkt dat er, naar aanleiding van zijn berichten, meerdere agenten zijn gedropt die direct door de Duitsers worden opgepakt. Dit kan geen ‘triple cross’ meer zijn. In een poging Engeland te waarschuwen, verwerkt hij drie keer het woord CAUGHT tussen de willekeurig gemixte voorloopletters van zijn bericht. Maar het wordt niet opgemerkt — of genegeerd. Later weet hij zelfs WORKED BY…JERRY SINCE in zijn bericht te verstoppen. Ook dat blijft onopgemerkt.

Giskes en Schreierder vrezen dat andere verzetsgroepen doorhebben dat agenten in Duitse handen zijn, en dat deze informatie Engeland bereikt. Maar ze hebben geluk. Dankzij V-man Anton van der Waals, het direction finding-werk van de Funkbeobachtungsstelle en de informatie die ze via de Engelse zenders binnenkrijgen, weten ze alle nog opererende geheimagenten met zenders op te pakken. Giskes en Schreierder zijn nu de enige ‘verzetsgroep’ in Nederland met contact met Engeland — op een paar zeer beperkt opererende agenten van het Bureau Inlichtingen na.

Langzaam groeit het netwerk van de Duitsers. Steeds meer agenten met zenders en wapens worden gestuurd en vrijwel direct door de SS gearresteerd. Tussen maart 1942 en mei 1943 komen 56 agenten in Duitse handen. Er zijn op een gegeven moment zo’n 18 radioverbindingen met Engeland actief — met en zonder correcte securitycheck. Het worden er zó veel dat sommige nieuw gedropte agenten ‘overlijden bij aankomst’, een ‘kapotte radio’ hebben, of ‘door de Duitsers worden gepakt’, om het aantal actieve verbindingen beheersbaar te houden.

De materiële buit is enorm: 570 containers en 150 pakketten met daarin onder meer 15.200 kilo explosieven, 3.000 stenguns, 5.000 handwapens, 300 brenguns, 2.000 handgranaten, 300.000 patronen, 75 zenders met onderdelen, 450.000 gulden, 40 fietsen en talloze fietsbanden, drie ultra-geheime Eureka’s en drie S-phones, plus kleding, tabak, voedsel en meer.

Er zit ook gespecialiseerd materiaal bij voor gerichte sabotageacties: tubes met smeervet die tussen de lagers van treinassen worden gestopt zodat de trein tijdens het rijden in brand vliegt; magnetische kleefmijnen met timers voor onderwatergebruik aan scheepswanden; staafvormige bommen die in vliegtuigen worden geplaatst en op een bepaalde hoogte exploderen; glassplinters om in het wasgoed van Duitse soldaten te stoppen en handwapens met geluidsdempers voor gerichte aanslagen.

Eind mei 1942 bezoeken Himmler, Heydrich en Goebbels persoonlijk Scheierder om zich te laten informeren over het verloop van het Englandspiel. Heydrich poseert trots met een in beslag genomen stengun. Het wrange toeval wil dat hij twee weken later in Praag overlijdt — als gevolg van een aanslag door twee Tsjechoslowaakse SOE-agenten, met onder andere stenguns.